Eşimle hafta izinlerimiz genellikle 3 haftada bir denk gelir. O yüzden birlikte evde olduğumuz günlerin kıymeti çok önemlidir bizim için. Planlar yaparız, herşeyi o bir güne sığdırmaya çalışırız. Hem evde beraber vakit geçirmek hemde dışarıya çıkıp dolaşmak arasında defalarca kaldığımız olmuştur. Mevsim yaz, havalar sıcak, günler uzun olduğundan dolayı; hem evde vakit geçirmeye hemde dışarıya çıkmaya yetiyor günümüz.

Cumartesi günü yine nadir denk gelen izin günlerimizden biriydi. Hem dolaşmak hemde alışveriş yapmak için dışarıya çıktık. Çarşıda dolaşırken ahşap malzemeler satan bir yeri gördü eşim. Dışarıya çeşit çeşit tepsiler, gazetelikler, sehpalar, ayna çerçeveleri koymuşlar. Bir an ikimizinde aklından aynı şeyler geçmiş. Dükkana girdik. Sağolsun dükkanın çalışanları bize çok yardımcı oldular. Çünkü daha önce hiç yapmadığımız gibi, hiç bir bilgimizde yoktu bu konuyla ilgili. Bir gazetelik, bir peçetelik, birde resim çerçevesi aldık. Tabiki gerekli boyalar, fırçalar ve vernikle beraber. Eve geldiğimizde ikimizde hiçbirşeye bakmadan işe koyulduk. Büyük çoğunluğu eşimin emeği olmaka beraber gazeteliği boyadık. İkimizde hem el emeği birşey ortaya çıkarmanın yanı sıra birlikte vakit geçirmeninde keyfiyle gazeteliğe bak kaldık. Mobilyamızla uyumlu bir gazeteliğimiz oldu:)

Nasıl yaptığımı anlatmak istiyorum ama kesinlikle bu konunun uzmanı değilim. Yani yaptığımız doğruda olmayabilir:) Eğer bir yanlış veya eksiğimiz varsa beni düzeltirseniz çok memnun olurum.

Önce sarı metalik boyayla orta kısımdaki elips şeklindeki yeri, geri kalan kısımları ise kahverengi akrilik boyayla boyadık. Ortadaki elips şeklininin üzerine kuruduktan sonra 2 kat çatlatma verniği uyguladık. O da kuruduktan sonra kahverengi akrilik boyayla tek kat boyadık. Biraz sonra çatlamış görüntü ortaya çıkmaya başladı. Geri kalan yerlerin kahverengi boyasının üzerine süngerle gelişigüzel sarı metalik boyayla dokundurduk. Tüm boyamız kuruduktan sonra üzerine komple vernik geçtik ve gazeteliğimiz bu şekilde oldu :)

Nerelerde bu kız dediğinizi duyar gibiyim. Haklısınız bir tek kelam etmeden ortalıktan kayboldum. Tekirdağ'a ailemin yanına geldim. Bu tarihte izne ayrılmak hiç aklımda yokken mecburen aniden ayrılmak zorunda kaldım. Salı günü Tekirdağ'a indiğim gibi kendimi dışarıya attım. 6 ay olmuştu gitmeyeli ve çok özlemiştim. Ne var ne yok dedim anneme hadiçıkalım gezelim. Annem her ne kadar dur kızım biraz uyu desede ben kendimi bir an önce dışarıya atmak için can atıyordum. Annemin arkadaşının ve komşumuzun gittiği Halk Eğitim Merkezi'ndeki nakış kursunun sergisi varmış. Fotoğraf makinamı kaptıgım gibi sergiye koştum. Gördüğünüz fotoğraflar bu sergiye ait çekilmiş fotoğraflar. Pike takımları, mutfak takımları, fiskoslar, havlular hepsi göz nuru dökülüp yapılmış, paha biçilemez eserler. Hepsinin ellerine kollarına sağlık.

El emeğinin hiçbir zaman ederi olmaz, olamaz. Ödenen hiçbir meblağ el emeğinin karşılığını vereceğini düşünmüyorum. Annem ben lisedeyken kumaş boyama kursuna gidiyordu. Yaklaşık 3 sene kursta çeşitli desen ve örneklerde eserler ortaya çıkardı. Hepsi çeyizimde yer aldığı gibi şimdide evimi süslüyor. Ama hepsi nadide örnekler. Bir ara annemim kumaş boyamalarınıda çekip koyayım buraya.

Bunlarda benim 4 yıl önce öğretmenlik yaptığım METEM (Mesleki ve Teknik Eğitim Merkezi) öğrencilerinin yaptıkları. Hazır Giyim ve Çocuk Gelişimi bölümlerinde okuyan öğrencilerin el emekleri. Benim öğrencilerim çoktan mezun oldu ama sergideki emeklerini gördüğümde çok gururlandım, mutlu oldum. Öğretmenlik zamanımda 1 yıl geçirdiğim METEM 'in bende ayrı bir yeri var.

Yaklaşık 10 gün kadar daha memleketimdeyim. Hasretim dinmek bilmiyor. Zaman hızla akıp geçiyor. Keşke hiç geçmese, keşke hep burada sevdiklerimle kalsam. Ama doğduğum yerde değil doyduğum yerdeyim. Hayat işte...